“งอน” ก. แสดงอาการโกรธเคืองหรือไม่พอใจเพื่อให้เขาง้อ

“ง้อ” ก. ขอคืนดีด้วย

อาการเหล่านี้มักเกิดขึ้นกับคนพิเศษหรือคนที่เราแคร์เท่านั้น แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเกิดอาการแบบนี้กับคน “อื่น”
ถ้าไม่น้อยใจ ไม่งอนเลย……แสดงว่าความสัมพันธ์ของคู่นี้เริ่มน่ากลัวแล้วล่ะ แปลว่า ฉันไม่แคร์อะไรในชีวิตเธอเลย อยากทำอะไรกับใครก็เชิญ!!

น้อยใจเป็นสัญญาณสะสมเริ่มแรกก่อนเกิดอาการงอน พอคนหนึ่งงอน ทีนี้ก็เป็นหน้าที่ของอีกคนที่ต้องง้อจะโดยวิธีใดก็แล้วแต่ความสะดวกใจ

แต่เอออ…….ตอนนี้ที่กำลังเป็น อยู่ในขอบเขตไหนดีล่ะ น้อยใจหรืองอน!!

ที่ผ่านเรื่องเล็กๆ น้อยๆ บางอย่างก็ปล่อย บางอย่างไม่สำคัญก็ไม่เอามาเป็นประเด็น มีความสุขเวลาอยู่ด้วยกันก็น่าจะพอแล้ว แต่วันนั้นไม่รู้นึกอะไร….
เจอข้อความบางอย่างเป็นนัยได้ความว่า…..สองเดือนที่แล้ว เค้าเจอหนังสือเล่มนึงมาตอนนี้เค้าเลิกอ่านหนังสือเล่มนั้นแล้ว
พยายามคิดอยู่นาน…ว่าเค้าหมายถึงใคร?? เพราะมันไม่ใช่เราแน่นอน ใครกันนะ??
(แอบอิจฉาคนนั้นเล็กน้อยที่เค้ายังพูดถึงให้คนอื่นๆ ฟัง)
พยายามไม่นึกถึงประโยคเหล่านั้น เราอาจจะคิดมากไปเอง เค้าอาจจะไม่ได้หมายถึงใครก็ได้…..

หลายวันผ่านไป…..มีคนนึงโพสถามถึงเรื่องจะซื้อ (P)เครื่องใหม่ (เอ๊ะ ทำไม sheรู้ดีกว่าชั้นอีก!)
เลยตัดสินใจถามเค้าว่า she เป็นใคร….และแล้วก็ตามคาด…..”คนรู้จัก” (ไม่มีส่วนขยายความเพิ่มเติม)
ไม่น่าถามให้โง่เลย แล้วเค้าก็เปลี่ยนเรื่อง จบประเด็น!
บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าตอนนั้นรู้สึกยังไง น้อยใจไหมก็ไม่เชิง เสียใจไหมก็นิดนึงแต่ก็พูดหรือทำอะไรไม่ได้เลยเพราะเป็นแค่คนรู้จักเหมือนกัน
ที่ถามไปแบบนั้นก็หวังว่าจะได้คำตอบที่อธิบายมากกว่านี้…..ไม่ใช่เบี่ยงประเด็น
ให้โอกาสเค้าอธิบายก่อนจะโกรธ น้อยใจ หรือจากไป แต่เค้าเลือกที่จะไม่อธิบายเอง…..

แล้วประโยคนึงก็เข้ามาอยู่ในห้วงความคิด “…ไม่มีฉันเค้าก็อยู่ได้…”
ก็ใช่แหละ….ไม่มีฉัน เค้าก็มีเพื่อนๆ มีคนโน้นคนนี้ เรื่อยเปื่อย ไม่จำเป็นต้องมีฉันเค้าก็มีความสุขดี
ไม่ได้มีความรู้สึกว่าขาดบางสิ่งในชีวิตไป หรือทำใครสักคนหล่นหายไประหว่างทาง
ชีวิตยังต้องมีอะไรให้ทำอีกตั้งเยอะ เรื่องแค่นี้ไม่ใช่สาระสำคัญในชีวิตสักหน่อย ^-^

P.S.
- เวลา…….ต้องใช้เวลาเท่านั้น…..เวลาจะค่อยๆ ลบเค้าออกจากชีวิตและความทรงจำ…หวังว่าในไม่ช้านะ
- เค้าคงตลกน่าดู ที่เราคิดแบบนี้…นึกหน้าเค้าออกเลยล่ะ แล้วเค้าต้องบอกว่า “เด็กน้อย” คิดอะไรเป็นเด็กๆ
- เค้ายังโทรมาแต่ไม่อยากรับ ยังทักเอ็มมาบ้างแต่ก็ตอบเท่าที่ถาม เราก็ไม่ได้สำคัญตัวผิดหรอก ที่จริงคุยกันแล้วเค้าไม่น่าจะพยายามทำแบบนี้ ความพยายามเค้าจะมีอยู่สักกี่วันเชียว…เดี๋ยวเค้าก็เลิกและหายไปเองแหละ ก็ไม่ได้สำคัญในชีวิตเค้าขนาดนั้นสักหน่อย ^^
- พอเป็นเรื่องแบบนี้ นิสัยฉันก็กลายเป็นเด็กน้อยจริงๆ ยังต้องการคนเอาใจใส่ ตามใจ คอยเทคแคร์ โทรหาทุกวันแค่ก่อนนอนทุกคืนก็ยังดี พาไปเที่ยวที่โน่นที่นี่ พาไปดูหนัง กินข้าว และอีกหลายๆ สิ่ง

กับบางคน เราแค่อยากใช้คำว่า “รัก”

แต่คงไม่ง่ายขนาดนั้น ด้วยอะไรหลายๆ อย่าง

ที่ทำให้เราต้องเก็บคำนั้นไว้….แล้วทำเป็นไม่ได้รัก

ไม่ได้สนใจ ใส่ใจ ไม่แคร์เขาเท่าไหร่

เก็บความรู้สึกที่มีไว้ลึกๆ ข้างใน

แสดงมันออกมาตรงกันข้ามกับความรู้สึก
.
.
จะดีขนาดไหน ถ้ามีใครสักคนให้เราบอกรักได้ทุกวัน
.
.
ในทุกๆ วันฉันแค่อยากบอกรักเธอ

โดยที่ไม่รู้สึกผิดอะไร…

โดยที่ไม่ต้องแคร์ความรู้สึกคนรอบข้าง…

โดยที่ไม่ต้องกลัวว่าใครจะมองยังไง…

โดยที่…..
.
.
.
ความเป็นจริง ฉันทำอย่างนั้นไม่ได้
.
.
.
ฉันไม่สามารถรับรู้ความรู้สึกที่แท้จริงของเธอได้

หลายครั้งเธอทำให้ฉันรู้สึกได้ว่าเธอปิดบังอะไรบางอย่างกับฉัน

หลายครั้งเธอทำให้ฉันรู้สึกว่าที่ผ่านมาฉันคิดไปเอง

หลายครั้งเธอทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันไม่เคยสำคัญสำหรับเธอเลย

หลายครั้งเธอทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันเป็นตัววุ่นวาย

หลายครั้งเธอทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันไม่ควรจะไปยุ่งกับชีวิตส่วนตัวเธอมากเกินไป

หลายครั้งเธอทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันบังคับหรือคาดหวังกับเธอมากเกินไป

และหลายครั้งเธอทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันควรจะไปจากเธอซะที!!!!
.
.
.
.
P.S.
.
+ จะไม่พยายามห่างเหมือนที่ผ่านมาแล้วนะ ปล่อยตามเวลาและความรู้สึกของเรา

+ จะไม่ถามว่าทำไม เพราะอะไร หรือหาเหตุผลให้กับสิ่งที่ทำ แต่จะทำจากความรู้สึกว่าอยากทำ อยากเป็น

+ ถ้าวันนั้นมาถึง วันที่ฉันต้องไปนั่นเป็นเพราะความไม่ชัดเจนของเธอที่ทำให้ฉันอึดอัด ทั้งๆ ที่ตอนนี้ฉันอยากรักเธอจะตาย ^^

ตอนที่พิพม์อยู่นี้เวลาประมาณ 4 ทุ่มครึ่ง

–

ก่อนหน้านี้ง่วงนอนมาก….แต่ตอนนี้นอนไม่หลับซะแล้ว

เกิดอาการน้อยใจคนคนนึงหลายเรื่องแบบฉับพลัน

–

ตอนกลางวันมีคนคนนึงบอกว่าจะโทรหาตอนเย็นๆ

จนตอนนี้สี่ทุ่มครึ่งแล้ว….ก็ไม่มีวี่แววว่าเค้าจะโทรมา

รู้อยู่แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้…..ชิน….

ชอบบอกว่าจะโทรมา แต่ก็ไม่เคยได้อย่างที่บอก…..

ไม่รู้ครั้งนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่รอ

–

คำถามเกิด?

แล้วทำไมไม่โทรไปหาคนนั้นเองซะเลย….เค้าไม่โทรเราโทรเอง

เคยแล้วค่ะ….แต่ละครั้งที่โทรไป…ทำเหมือนไม่ว่าง ไม่อยากคุย

เลยไม่อยากโทรไปกวนใจอีก จะคิดมากไปเองหรือเปล่าไม่รู้ แต่มันเป็นอย่างนั้น

–

บางครั้งการที่เราตั้งใจหรือคาดหวังกับคนคนนึงมากเกินไป

เราเองที่ผิดหวัง น้อยใจ อึดอัด เมื่อเค้าไม่ได้เป็นหรือทำอย่างที่เราหวังไว้

ที่ผ่านมาเวลาที่เค้าทำให้เราผิดหวัง ไม่เป็นดั่งใจ เราได้แต่ปล่อยผ่านไป

พยายามไม่ว่า ไม่โกรธ ไม่เคือง ไม่น้อยใจ คนเราไม่เหมือนกัน

คิดแบบนี้ ถึงได้มีผิดครั้งที่สอง ครั้งที่สามตามมา

เช่น การที่เค้าบอกว่าตอนนั้นตอนนี้จะโทรหา….แต่สุดท้ายก็ไม่,

การที่เค้าเงียบไปหลายวันแล้วโทรมา หวังว่าจะคุยกันนานๆ แต่มันก็ไม่เกิน 2 นาที,

ออนเอ็มทุกครั้งเพื่อจะได้คุยกับเค้า แต่เค้ากลับไม่ว่างคุย บางครั้งไม่แม้แต่จะทัก,

วันหยุดทุกเดือนอยากไปเที่ยวกับเค้า แต่เค้าก็ไม่เคยอยากว่าง,

อยากให้เค้าโทรบอกฝันดีทุกคืนก่อนนอน…แต่ก็ไร้ความหมาย

เป็นต้น

–

บางครั้งการที่เราทำอะไรให้กับคนคนนึงมากเกินไป….มันก็ดี

ถ้าเค้าเห็นค่ามัน….และรู้ว่าสิ่งที่เราทำ เราพยายามขนาดไหน

ไม่ใช่ทำไป…แล้วถูกมองว่าเป็นเรื่องตลก หรือไร้สาระ

เช่น ขับรถจากนครปฐมเพื่อไปทานข้าวกับเค้าที่กรุงเทพฯ แล้วกลับ,

เติมเงินมือถือแต่ละเดือนเป็นร้อยเพื่อได้ออนเอ็มคุยกับเค้า,

นั่งมองโทรศัพท์เช้า กลางวัน เย็นเผื่อเค้าจะโทรหรือส่งแมสเซสมา

เป็นต้น

–

บางครั้งการที่เราต้องการความชัดเจน….มันก็ทำให้เราอึดอัดซะเอง

เหมือนเป็นการไปบังคับในสิ่งที่เค้าไม่อยากพูด ไม่อยากทำ

เช่น คบกันมาตั้งนาน ยังไม่รู้เลยว่าเราคบกันแบบไหน

ไม่สามารถบอกใครๆ ได้เต็มปากว่าเราคบกัน….หรือเปล่า….,

อยากจะบอกว่าคิดถึง…แต่ก็ไม่รู้จะบอกในฐานะอะไรดี

เป็นต้น

–

สงสัยความรู้สึกที่มีให้เค้ามันมากเกินไปจริงๆ

มากซะจนเค้าอาจจะอึดอัด รับมันไว้ไม่หมด

หรือจริงๆ เค้าไม่อยากจะได้มัน

–

รู้สึกปวดใจอีกแล้ว….ปวดมากจนบอกไม่ถูก

น้ำตาที่ซึมออกมาเอง แต่มันก็ชะล้างเรื่องราวต่างๆ ไม่หมดซะที

สุดท้ายก็ต้องกลับไปเป็นคนโง่….โดนล้อเล่นกับความรู้สึก??

สุดท้ายก็ต้องกลับไปเป็นคนโง่….ทำอะไรเพื่อคนที่ไม่เห็นค่า??

สุดท้ายก็ต้องกลับไปเป็นคนโง่….โดนให้ความรักทำร้ายอีกแล้วเหรอ??

–

-

P.S.

- หลายครั้งที่ฉันทิ้งความรักจากคนที่พร้อมจะให้มันกับฉัน

ด้วยเหตุผลที่ว่า มันเป็นความรักของเค้า ไม่ใช่ของเรา หรือของฉัน

แต่จะมีสักกี่ครั้งที่ฉันให้ความรักของฉันกับเค้าและทิ้งมันด้วยตัวเอง

คงด้วยเหตุผลคล้ายกัน….มันเป็นความรักของฉัน ไม่ใช่เค้า หรือของเรา

- ฉันเคยบอกเค้าว่า….ถ้าวันนึงฉันหายไป…ไม่ต้องสงสัย….

ฉันหายไปด้วยเหตุผลที่เค้าน่าจะรู้ดีที่สุด

แล้วฉันก็มั่นใจว่าฉันไม่ได้เป็นคนสำคัญที่สุดของเค้า หรือถ้าสำคัญ คงสำคัญอันดับสุดท้าย

- หรือถ้าฉันสำคัญจริงๆ ก็ขอบคุณ ที่มาเห็นค่ากันในวันที่อาจจะสายเกินไป หรือเปล่านะ^^

.

……วันเวลาผ่านไป………

ฉันเกือบลืมไปแล้วว่าเราเคยรู้จักกัน ^^
ฉันเกือบลืมไปแล้วจริงๆ
ฉันเกือบลืมเพื่อนที่ดีคนนี้ไปได้อย่างไร??

ปีใหม่ปีนี้ นายโทรหา….ฉันประหลาดใจมาก
เบอร์นี้ไม่ได้ขึ้นโชว์ที่โทรศัพท์ฉันนานมากแล้ว
วันนี้ที่เราคุยกัน…….อีกครั้ง
เรายังเหมือนเดิมกันเลยนะ

ขอบคุณนะที่ไม่ลืมกัน
ขอบคุณที่เรายังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม
มีความรู้สึกเหมือนกันมั๊ย?? ว่าเรา เหมือนไม่ได้ห่างกันไปไหนเลย
ยังรู้สึกคุ้นเคยเหมือนเมื่อก่อน ^^

ขอบคุณเพื่อนคนนี้มาก ที่ให้ความสำคัญกับเพื่อนคนนี้เหมือนเดิม

P.S.

เมื่อเพื่อนที่ห่างหายกันไปนานมาก โทรมา…..ไม่ทันตั้งตัว
“สวัสดีครับ” (เสียงต่ำโทนเข้ม)
“หวัดดีค่ะ” (เสียงสูงใส)
………บลา บลา บลา บลา…….(คุยกันกวนๆ เหมือนเดิม)
“สวัสดีปีใหม่ ขอให้เรามีความสุขตลอดไป ขอให้เราได้เกรดดีๆ ขอให้เราสมหวังในทุกเรื่อง ขอให้เรา…..ฯลฯ”
“ฮือ?? ขอให้เรา? เราไหน? แล้วไหนขอให้นัทอ่ะ?”
“ก็ขอให้ทุกอย่างที่ขอให้เรา ให้นัทไปมากกว่าไง”

ฮิ้วววววววววว……อ้ายคุณเพื่อนติ๊งต๊อง^^ ชอบทำให้ยิ้ม…..ยังเหมือนเดิมไม่มีผิด ^^

ลมหนาวพัดมาทีไร เหงาใจทุกที..สิน่า ^^

คุณคะ….วันนี้อากาศที่นี่ดีมากนะ มีลมพัดเย็นๆ ตลอดเวลา
อยากให้คุณอยู่ตรงนี้ด้วย จะได้บอกคุณว่า…..

หลับตาสิคะ…แล้วลองสูดลมหายใจเข้าลึกๆ
ปล่อยวางทุกสิ่งที่วุ่นวาย
ปล่อยสมองว่างเปล่า สัมผัสบรรยากาศรอบข้าง
.
.
รู้สึกเหมือนชั้นใช่มั๊ย (^-^)
.
.

แต่ที่นี่ไม่มีคุณ ไม่มี
ชั้นมองไปทางไหน จะทำยังไงก็ไม่เจอคุณ
คุณไปอยู่ที่ไหนคะ ทำไมชั้นถึงหาคุณไม่เจอ
รู้มั๊ยชั้นคิดถึง อยากเจอหน้าคุณจะแย่แล้วนะ
ถ้าคุณคิดเหมือนกัน เราคงจะได้พบกันในไม่ช้านี้นะคะ

รักคุณนะ

ฉันเอง

P.S.
- ที่ผ่านมามีอะไรจะเล่าให้คุณฟังเยอะแยะเลย แต่คุณคงไม่มีเวลามานั่งฟังชั้นทั้งหมดหรอกใช่มั๊ย
- เมื่อวานค่ะ ตอนเย็นสวมบทเป็นคนสวน ตัดหญ้า ตัดกิ่งต้นเข็ม ดูแลต้นไม้ เหนื่อยแต่สนุกมากเลย
- วันนี้ไม่มีอบรมตอนเช้า ชั้นตื่นสายเพราะอากาศที่นี่ดีมากถึงมากที่สุด แต่จะดีกว่านี้ถ้ามีคุณอยู่ด้วย^^
- รู้สึกดีนะคะที่ได้ออกมาใช้ชีวิตในแบบที่มหา’ลัยไม่มีสอน
- ทุกวันนี้เหมือนกำลังเรียนวิชาสร้างเสริมประสบการณ์ชีวิตอยู่เลย

เรื่องของฉัน (ทั่วไป)
ฉัน…เป็นแค่ผู้หญิงเดินดินธรรมดาคนนึง
ฉัน…มีความฝันเหมือนหญิงสาวธรรมดาทั่วไป
ฉัน…มีอารมณ์รัก โลภ โกรธ หลง เหมือนมนุษย์ปุถุชนธรรมดา
ฉัน…มีน้องชาย และก็น้องสาว ทำให้บางทีก็ห้าว บางทีก็หวาน
ฉัน…รักในเสียงเพลงและก็มีดนตรีอยู่ในหัวใจ แต่ไม่ถนัดเล่นดนตรีสักอย่าง
ฉัน…เคยอยากเล่นกีตาร์ แต่มันทำให้ฉันต้องตัดเล็บสั้นๆ เลยไม่ชอบ
ฉัน…ชอบดนตรีไทยมากกว่า เคยเรียนทั้งขิมและขลุ่ย
ฉัน…ตีขิม+จำโน๊ตเพลงแต่ปางก่อนได้อยู่เพลงเดียว เป่าขลุ่ยเพลงเทียนมี่มีได้เพลงเดียวเช่นกัน
ฉัน…รักความสงบ ไม่ชอบอยู่ในที่วุ่นวาย
ฉัน…เหมือนเด็กๆ เก็บอารมณ์ไม่ค่อยอยู่ มักจะแสดงออกทางสีหน้าก่อนเสมอ
ฉัน…พูดน้อย แต่ได้ใจความ คำไหนคำนั้น
ฉัน…เกลียดการโกหก หลอกลวง เลยพาลให้ไม่ชอบคนโกหก
ฉัน…หยิ่งและดื้อกับบางคน แต่บางคนฉันกลับขี้อ้อนอย่างกับลูกแมว ^^
ฉัน…เป็นคนคิดมาก คิดเล็กคิดน้อย ใส่ใจในรายละเอียดของทุกคนเกินไป
ฉัน…ชอบออนเอ็มทิ้งไว้ แต่ไม่ชอบคุยกับใคร ยกเว้นเพื่อนสนิทและคนที่ฉันอยากคุยด้วยจริงๆ
ฉัน…ชอบเขียนไดอารี่ แต่หลังจากที่เลิกกับแฟน ฉันก็ไม่เคยเขียนมันอีกเลย
ฉัน…ชอบกิน…ที่บ้านสอนให้กินทุกอย่าง อะไรไม่อร่อยก็กินน้อยหน่อย อร่อยก็กินมากหน่อย^^
ฉัน…บางมื้อถ้าฉันกินน้อย แสดงว่าฉันต้องมีปัญหากับอาหารมื้อนั้นแน่นอน
ฉัน…เวลากินก๋วยเตี๋ยวไม่เคยปรุุง
ฉัน…เป็นผู้หญิงดูเหมือนง่ายๆ สบายๆ แต่จริงๆ ไม่ใช่แบบนั้นเสมอไป
ฉัน…เอาเวลาส่วนใหญ่จะอยู่แต่หน้าจอ ไม่ก็นั่งอ่านหนังสือเงียบๆ เรื่อยเปื่อย
ฉัน…มีความสุขเวลาอยู่ในร้านหนังสือหรือร้านอาหาร
ฉัน…ถ้าอยากรู้อะไรต้องรู้เรื่องนั้นให้ได้….สืบเรื่องต่างๆ ได้เก่งพอตัว
ฉัน…ชอบจับผิดคน…บางเรื่องรู้แล้ว…..แต่ชอบทำเป็นไม่รู้
ฉัน…ให้โอกาสคนเสมอ…แต่จะให้ได้ไม่เกินสามครั้ง
ฉัน…ไม่ชอบอยู่ในสภาวะกดดัน หรือให้ใครมาสั่งเพราะฉันจะเกิดอาการปฏิวัติเงียบ^^

เรื่องของฉัน(ความชอบ)
ฉัน…เคยฝันว่าอยากเป็นไกด์เที่ยวรอบโลก เลยเลือกเรียนศิลป์ฝรั่งเศสตอนม.4
ฉัน…เคยคลั่ง F4 ถึงขนาดลงเรียนภาษาจีนกับครูชาวจีนสามเดือนไม่มีวันหยุด
ฉัน…เป็นแฟนคลับลีซอตั้งแต่อยู่ม.2 ตามกรี๊ด คุยเอ็ม ซื้อของขวัญส่งให้ตั้งแต่พี่ซอยังไม่ดัง
ฉัน…เคยตามเชียร์ตะกร้อพี่โจ้ สืบศักดิ์ แบบว่าตอนนั้นหล่อได้ใจ (เคยเจอกันแบบบังเอิญมาแล้ว)
ฉัน…ชอบดูมวยปล้ำ สงสัยติดมาจากน้องชาย และไม่เคยจำใครได้นอกจาก The rock
ฉัน…ชอบสีชมพู สีดำ สีโทนพาสเทล สีหวานๆ เหมาะกับผู้หญิงหวานอย่างฉัน
ฉัน…ชอบเส้นหมี่มากกว่าบะหมี่
ฉัน…ชอบชาเย็น แต่ไม่เคยเรียกถูกเลย เวลาซื้อก็จะชอบสั่งว่า….”เอาชาสีส้มๆ อ่ะค่ะ”
ฉัน…ชอบไอติม โดยเฉพาะไอติมช๊อคโกแล๊ต
ฉัน…ชอบทุกอย่างที่เป็นช๊อคโกแล๊ต โดยเฉพาะขนมหมี
ฉัน…ชอบกินข้าวผัด…ทุกอย่าง มันเป็นอาหารธรรมดาๆ ใครไม่รู้จะหาว่าฉันสิ้นคิด
ฉัน…ชอบใส่กระโปรง เพราะมันเข้ากับฉัน
ฉัน…ชอบดูซีรีย์เกาหลีมาตั้งแต่ม.2 สมัยนั้นเกาหลียังไม่ดังในเมืองไทยขนาดนี้
ฉัน…ชอบซื้อหนังสือมาอ่านมากกว่าการยืมหนังสือตามร้านหรือห้องสมุด
ฉัน…ชอบดอกลาเวนเดอร์มากที่สุด
ฉัน…แพ้พัดลม จึงชอบนอนเปิดแอร์ แต่ต้องห่มผ้า
ฉัน…ติดนิสัยนอนหงายทำสมาธิก่อนนอน เหมือนถอดจิต เช้ามาฉันก็ยังคงนอนอยู่ท่าเดิมได้
ฉัน…หลับลึกมาก หลายคนบอกว่าหลับลึกจนน่ากลัว
ฉัน…ชอบตั้งนาฬิกาปลุกก่อนตื่นจริงครึ่งชั่วโมง

เรื่องของฉัน(ความรัก)
ฉัน…ชอบผู้ชายอบอุ่น โรแมนติก สุภาพบุรุษ เอาใจ ชอบเทคแคร์และต้องอายุมากกว่า
ฉัน…เคยมีแฟนเป็นนักเรียนนายร้อย โครตเท่ห์ แต่นั่นคือภาพลวงตา
ฉัน…เคยได้แหวนญาติ แหวนอาถรรพ์ที่พอได้ใส่ไม่รอดเดือนที่ 7 ก็ต้องเลิก
ฉัน…ไม่สามารถบอกเต็มปากว่า…ความรักคือสิ่งที่สวยงาม จริงหรือเปล่า
ฉัน…ไม่ชอบผู้ชายที่ตามใจฉันมากเกินไปเพราะนั่นจะทำให้ฉันเคยตัว
ฉัน…ไม่เคยคิดว่าฉันเป็นคนรักที่ดีที่สุดของใคร
ฉัน…ไม่ได้อยากโสด แต่กลับอยากมีแฟนจะตาย แต่ที่ผ่านมามันไม่ใช่สักคน
ฉัน…ต้องมีแฟนที่มีความคิดความอ่านเป็นผู้ใหญ่มากๆ ไม่งั้นฉันจะคุมฉันไม่อยู่^^
ฉัน…ไม่ชอบคนกินเหล้า ไม่ชอบคนสูบบุหรี่เพราะมันจะทำให้โรคภูมิแพ้ฉันกำเริบ
ฉัน…ไม่ชอบให้ใครมาถูกเนื้อถูกตัว ถ้าไม่ใช่แฟนหรือคนที่ฉันปลื้ม
ฉัน…ชอบเดินควงแขน ไม่ก็จับมือเพราะมันทำให้ฉันรู้สึกว่ายังมีคนที่เดินอยู่ข้างๆ
ฉัน…ชอบความโรแมนติก ชอบความหวานแต่อย่าให้มากเกินจะเลี่ยน
ฉัน…ไม่ชอบคนหล่อ แต่ชอบคนบุคลิกดี จะยืน เดิน นอน นั่ง ขอให้ดูดี
ฉัน…ชอบผู้ชายอารมณ์ดี อยู่ด้วยแล้วทำให้ฉันยิ้มมีความสุขได้ทั้งวัน
ฉัน…ชอบผู้ชายที่เข้าใจฉันทุกอย่าง
ฉัน…ยอมรับได้กับความจริงที่เลวร้าย มากกว่าคำพูดที่สวยหรูแต่หลอกลวง
ฉัน…ไม่ชอบเป็นที่สองหรือตัวสำรองจากคนอื่น เพราะนั่นจะทำให้ฉันไม่สบายใจ
ฉัน…ทนอยู่ในสถานะคลุมเครือได้ไม่นาน ถ้าเขาไม่ชัดเจนสักอย่าง สักวันฉันจะหายไปเอง
ฉัน…มักจะทุ่มเทมากเกินไปกับความรักจนเค้าไม่เห็นค่า

ชีวิตคนเราจำเป็นต้องเดินไปข้างหน้า
ไม่ว่าจะชีวิตฉันหรือชีวิตเธอก็คงเหมือนกัน

เราไม่มีสิทธิ์ไปแก้ไขในสิ่งที่ผ่านมาแล้ว
เราไม่สามารถกลับไปเลือกเส้นทางอื่น…
เส้นทางที่เราเคยมองข้ามมันมา เส้นทางที่เราไม่เลือกเดิน

ในวันนั้นฉันเลือกที่จะทิ้งเธอ….ไว้ตรงนั้น
ในวันนั้นฉันเลือกทำเพื่ออนาคตของฉัน….คนเดียว
อนาคตฉันที่ไม่เคยคิดว่าจะมีเธออยู่ในนั้น
ฉันเลือกอนาคตที่ดีกว่า แต่ไม่ขอเลือกเธอ
ทั้งๆ ที่ฉันควรจะเลือกทั้งสองอย่าง
ฉันควรเลือกอนาคตที่ดีที่มีเธออยู่ข้างๆ กัน

จากนั้นเรื่องในวันนั้นทำให้ฉันเสียใจเรื่อยมา
เราคงเหมือนกันมากเกินไป
ทิฐิเกินไป….ใช้เหตุผลกับความรักมากเกินไป

เมื่อไม่มีเธอ…..
ฉันเริ่มกลัวที่จะอยู่คนเดียว
ฉันเริ่มร้องไห้ทุกคืนแรมปี
ฉันเริ่มซึม….ซึมเศร้าลงไปทุกวัน
ฉันเริ่มร้องไห้อย่างไร้เหตุผล
ฉันเริ่มหัวเราะอย่างคนบ้าคลั่ง
ฉันเริ่มเขียนblogเล่าเรื่องของเราทุกวัน
ฉันเริ่มไม่อยากไปในที่ที่เราเคยไป
ฉันเริ่ม……….เริ่มไม่เป็นตัวเอง

แต่นั่นมันนานมากแล้ว……^^

ในวันนี้ฉันกลับมาเป็นตัวของตัวเองได้
แต่ก็ใช้เวลานานน่าดูเลย
เผลอๆ ตอนนี้จะดีกว่าเดิมด้วยซ้ำ^^
รู้สึกขอบคุณเธอด้วยซ้ำที่ทำให้ฉันได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง

ฉันไม่อยากรู้หรอกนะว่าตอนนี้เธอทำอะไร อยู่ที่ไหน กับใคร
เธอก็คงไม่รู้เรื่องฉันเช่นกัน….
แปลกดีเนอะ เหมือนเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลย ^^

วันนึงถ้าเราบังเอิญเจอกันเหมือนที่ผ่านมา ฉันคงจำเธอไม่ได้แล้วล่ะ
แต่ช่วงนี้มีอะไรบางอย่างสะกิดใจฉัน…ให้นึกถึงเธออีกคราว
คงเป็นคราวสุดท้ายที่ฉันจะนึกถึงเธอ
คงเป็นคราวสุดท้ายที่ฉันจะเขียนถึงเธอ

เราต่างคนต่างก็มีทางเดินเป็นของตัวเอง
ทางเดินของฉันเป็นเส้นขนานไปกับทางเดินของเธอ
คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว

ทางของเธอมีคนเดินเคียงข้างมาตั้งนานแล้ว
ส่วนทางของฉัน ฉันพึงพอใจกับการเดินคนเดียวมานานแล้วเช่นกัน ^^

—————————-

เคยมั๊ย บางเวลาที่คุณไม่อยากสนใจอะไร?
เคยมั๊ย บางเวลาที่คุณไม่อยากให้ใครสนใจ?
เคยมั๊ย บางเวลาที่คุณไม่อยากคุยกับใคร?
เคยมั๊ย บางเวลาที่คุณไม่อยากให้ใครมาคุยด้วย?
เคยมั๊ย บางเวลาที่คุณอยากอยู่เงียบๆ?
เคยมั๊ย บางเวลาที่คุณไม่อยากให้ใครทำให้วุ่นวาย?
เคยมั๊ย บางเวลาที่คุณไม่ต้องการให้ใครเข้าใจ?
เคยมั๊ย บางเวลาที่คุณไม่อยากอธิบายอะไรให้ใครเข้าใจ?

ความคิด…..มันก็คือความคิด
(((ความคิดของเรา)))…….(((ความคิดของเขา)))
ทุกคนต่างมีความคิดเป็นของตัวเอง…..ไม่มีถูกผิด
มีแต่ควรหรือไม่ควร เหมาะหรือไม่
ความคิดที่…….
ที่เราไม่ควรจะไปสนใจความคิดของคนอื่นมากนัก
ที่เราไม่สามารถทำให้เขาคิดเหมือนเราได้
ที่ทำให้เราไม่เป็นตัวของตัวเองในบางขณะ

ไม่มีใครเกิดมาบนโลกแล้วสมบูรณ์แบบไปซะทุกอย่าง
ชั้นก็เป็นคน….ที่ไม่ได้ดีไปซะทุกอย่าง
ไม่ได้เพียบพร้อมไปซะทุกเรื่อง
ไม่ได้เป็นแม่พระที่โกรธใครไม่เป็น
ยังคงเป็นมนุษย์ปุถุชนธรรมดา
มีรัก โลภ โกรธ หลง ดีใจ เสียใจ มีการเปลี่ยนแปลง
แม้แต่ก้อนหินที่เค้าว่าทนทานกับทุกสภาวะ
ถ้าโดนน้ำหรือโดนลมมากๆ ยังเปลี่ยน แล้วนับประสาอะไรกับคน

———————————-

P.S.
ขอโทษนะคะ….ที่ชั้นใส่ใจกับทุกคำพูดของคุณ ^^
ขอโทษนะคะ….ที่ชั้นคิดว่าคุณน่าจะรู้จักชั้นมากที่สุด
ขอโทษนะคะ….ที่ชั้นคิดว่าคุณน่าจะเข้าใจชั้นมากกว่านี้
ขอโทษนะคะ….ฯลฯ
ขอโทษนะคะ….ที่ทั้งหมดชั้นคิดไปเอง
กับคำว่า “ตัวปัญหา” คงน้อยไป ^-^
….ลาก่อน….

ฉันเฝ้ารอสักคนที่จะรับฟังเรื่องราวต่าง ๆ ของฉันอย่างตั้งใจ ใส่ใจ
สนุกหรือมีส่วนร่วมไปกับเรื่องราวต่าง ๆ ในชีวิตของฉัน

อาจมีบางวันที่ฉันร้องไห้ อยากให้มีสักคน ใครคนนั้นที่พร้อมจะยืนข้าง ๆ
คอยซับน้ำตาโดยที่ไม่ต้องเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใด ๆ

อาจมีบางวันที่ฉันหัวเราะ อยากให้มีใครสักคน ใครคนนั้นที่พร้อมจะหัวเราะ
หัวเราะไปพร้อมกับฉันอย่างมีความสุข

อาจมีบางวันที่ฉันท้อ อยากให้มีใครสักคน ใครคนนั้นที่พร้อมจะให้กำลังใจกัน
เข้าใจ และทำให้ฉันมีกำลังใจทำสิ่งต่าง ๆ อย่างไม่ย่อท้ออีกต่อไป

อาจมีบางวันที่ฉันล้า ไม่มีกำลังจะเดินต่อ อยากให้มีใครสักคน ใครคนนั้นที่พร้อมจะเดินเคียงข้างฉัน
ให้รู้ว่าวันที่ฉันล้า ไม่อยากจะเดินต่อ ยังไงก็มีเขาที่ยอมเดินเป็นเพื่อน

P.S. คิดถึงคุณจัง คุณความรัก นานเท่าไหร่แล้วนะ ไม่รู้เมื่อไหร่เราจะได้เจอกันสักที หวังว่าคงไม่นานนักนะคะ ^^
ฉันคิดว่าตอนนี้ฉันพร้อมที่จะเจอคุณแล้ว แต่คุณไปอยู่ที่ไหนล่ะคะ
ฉันควรจะลองเปิดใจอีกสักครั้ง ใช่ไหม เพื่อจะได้เจอคุณสักที คิดถึงคุณจริงๆนะคะคุณความรัก ^^)