ชีวิตคนเราจำเป็นต้องเดินไปข้างหน้า
ไม่ว่าจะชีวิตฉันหรือชีวิตเธอก็คงเหมือนกัน
เราไม่มีสิทธิ์ไปแก้ไขในสิ่งที่ผ่านมาแล้ว
เราไม่สามารถกลับไปเลือกเส้นทางอื่น…
เส้นทางที่เราเคยมองข้ามมันมา เส้นทางที่เราไม่เลือกเดิน
ในวันนั้นฉันเลือกที่จะทิ้งเธอ….ไว้ตรงนั้น
ในวันนั้นฉันเลือกทำเพื่ออนาคตของฉัน….คนเดียว
อนาคตฉันที่ไม่เคยคิดว่าจะมีเธออยู่ในนั้น
ฉันเลือกอนาคตที่ดีกว่า แต่ไม่ขอเลือกเธอ
ทั้งๆ ที่ฉันควรจะเลือกทั้งสองอย่าง
ฉันควรเลือกอนาคตที่ดีที่มีเธออยู่ข้างๆ กัน
จากนั้นเรื่องในวันนั้นทำให้ฉันเสียใจเรื่อยมา
เราคงเหมือนกันมากเกินไป
ทิฐิเกินไป….ใช้เหตุผลกับความรักมากเกินไป
เมื่อไม่มีเธอ…..
ฉันเริ่มกลัวที่จะอยู่คนเดียว
ฉันเริ่มร้องไห้ทุกคืนแรมปี
ฉันเริ่มซึม….ซึมเศร้าลงไปทุกวัน
ฉันเริ่มร้องไห้อย่างไร้เหตุผล
ฉันเริ่มหัวเราะอย่างคนบ้าคลั่ง
ฉันเริ่มเขียนblogเล่าเรื่องของเราทุกวัน
ฉันเริ่มไม่อยากไปในที่ที่เราเคยไป
ฉันเริ่ม……….เริ่มไม่เป็นตัวเอง
แต่นั่นมันนานมากแล้ว……^^
ในวันนี้ฉันกลับมาเป็นตัวของตัวเองได้
แต่ก็ใช้เวลานานน่าดูเลย
เผลอๆ ตอนนี้จะดีกว่าเดิมด้วยซ้ำ^^
รู้สึกขอบคุณเธอด้วยซ้ำที่ทำให้ฉันได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง
ฉันไม่อยากรู้หรอกนะว่าตอนนี้เธอทำอะไร อยู่ที่ไหน กับใคร
เธอก็คงไม่รู้เรื่องฉันเช่นกัน….
แปลกดีเนอะ เหมือนเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลย ^^
วันนึงถ้าเราบังเอิญเจอกันเหมือนที่ผ่านมา ฉันคงจำเธอไม่ได้แล้วล่ะ
แต่ช่วงนี้มีอะไรบางอย่างสะกิดใจฉัน…ให้นึกถึงเธออีกคราว
คงเป็นคราวสุดท้ายที่ฉันจะนึกถึงเธอ
คงเป็นคราวสุดท้ายที่ฉันจะเขียนถึงเธอ
เราต่างคนต่างก็มีทางเดินเป็นของตัวเอง
ทางเดินของฉันเป็นเส้นขนานไปกับทางเดินของเธอ
คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว
ทางของเธอมีคนเดินเคียงข้างมาตั้งนานแล้ว
ส่วนทางของฉัน ฉันพึงพอใจกับการเดินคนเดียวมานานแล้วเช่นกัน ^^
เวลามีค่า